Omdat ik in België zo goed als 7 op 7 werk en het daardoor moeilijk vind om écht tot rust te komen, besloten mijn bestie Stefanie en ik om tijdens de herfstvakantie even te ontsnappen aan de drukte. We vlogen naar Alicante en reden daarna verder naar Ciudad Quesada, waar de mama van Stefanie een gezellig huisje heeft. Benieuwd naar onze avonturen daar? Lees dan snel verder!
DAG 1
Ons avontuur begon op 28 oktober, toen we om 11.43 de trein namen in Herentals richting Brussel-Zaventem. Voor het eerst reisde ik zonder grote koffer — enkel met handbagage. Dat zorgde voor wat stress, want normaal sleep ik heel wat fotografiegerief mee, wat meestal al het grootste deel van mijn tas inpalmt. Deze keer beperkte ik me tot mijn camera, de 35mm en 85mm lens, en liet ik met pijn in het hart mijn drone thuis. Ook qua outfits hield ik het minimalistisch en goot ik al mijn verzorgings- en haarproducten over in kleine potjes en flesjes om plaats en gewicht te besparen. Het leuke aan licht reizen? Je hoeft maar een uurtje op voorhand op de luchthaven te zijn en hebt dan nog zeeën van tijd. Dus installeerden we ons rustig aan de gate, voor we om 15.05 richting Alicante opstegen.
De vlucht zelf duurde ongeveer tweeënhalf uur, en precies bij zonsondergang landden we in Alicante. Daar stond de auto al op ons te wachten, klaar voor het laatste stukje van de reis — nog een uurtje rijden tot aan het huisje van Stefanies mama. Onderweg hielden we even halt bij Veritas, een biologische voedingswinkel, en Consum, een typische Spaanse supermarkt, om wat boodschappen te doen voor de komende week. Rond acht uur ’s avonds kwamen we aan in Ciudad Quesada, volledig uitgeteld maar blij om er te zijn. We kropen vroeg onder de lakens, en de volgende ochtend werden we wakker met een stralend zonnetje en het gefluit van vogels. Onze vakantie kon eindelijk beginnen!
DAG 2
Het ontbijt van Stefanie bestond uit fruit, eitjes, cottage cheese en nog wat lekkers — al hield ik het zelf bij een klein kommetje ontbijtgranen, want ’s ochtends krijg ik niet zo veel binnen. Intussen amuseerde ik me met mijn vaste vakantiebezigheid: Sudoku.
Rond een uur of tien vertrokken we richting La Mata, waar een gezellig lokaal marktje plaatsvond. We kochten er verse groenten en fruit, maar ook heel wat leuke kleding. Ik scoorde meteen mijn signature oorbellen voor deze vakantie én een statementbroek met koeienvlekken (je zal ze later in deze blog ongetwijfeld nog tegenkomen op de foto’s). Tegen de middag genoten we van een koffietje met zicht op zee — zon op ons gezicht, wind in het haar. Zalig om even helemaal op te laden en mijn vitamine D-niveau aan te vullen.
Na ons bezoek aan La Mata reden we terug naar ons dorpje, met een korte tussenstop in het park om wat te wandelen en te ontspannen. Daar hielden we halt bij Stefanie’s favoriete plekje: een bankje met uitzicht op de vallei, verscholen onder een grote boom. Stefanie haalde haar Remarkable boven om te lezen, terwijl ik mijn Sudoku erbij nam en me in het gras nestelde, met wat plukjes gras als geïmproviseerd rugkussen. Het idyllische moment werd wel wat verstoord door een plaag tijgermuggen die me de dagen nadien flink wat jeuk bezorgden, maar goed — even niets moeten, enkel zon, stilte en cijfers. Later die avond kookte ik mijn klassieke “Miek-pasta”: pasta pesto met zongedroogde tomaten, parmaham, ui, look, tomaten en pijnboompitten. We aten samen op het terras, terwijl de zon langzaam achter de bergen verdween.
Dag 3
Net als gisteren begonnen we de dag met een ‘slow morning’, en ik moet zeggen: ik geniet hier écht met volle teugen van. Thuis heb ik zelden tijd om rustig te starten — ik sta op, spring onder de douche, maak me klaar, wandel met Nacho en begin meteen te werken. Hier kan ik eindelijk de tijd nemen om op mijn gemak wakker te worden, nog wat te soezen in bed en te scrollen op mijn gsm. In mijn pyjama rondlopen, op het terras zitten terwijl de zon langzaam hoger klimt, een paar Sudoku’s invullen terwijl Stefanie haar uitgebreid ontbijt maakt en van haar koffietje geniet… zaliger wordt het niet.
Na onze rustige ochtend maakten we ons klaar en reden we naar Santa Pola om daar de boot te nemen naar Tabarca. Het was de voorlaatste dag van het seizoen, dus we hadden geluk dat we nog net een dagje konden meepikken voor de winterstop. Tabarca ligt op zo’n 20 minuten varen van Santa Pola en is een klein maar charmant eilandje waar je heerlijk kan slenteren door smalle, authentieke Spaanse straatjes, zwemmen in de zee en zelfs verrassend mooi kan snorkelen.
Het zeewater was nog zo’n 23 graden — ideaal om een duik te nemen! Stefanie dacht dat snorkelen niet echt de moeite zou zijn, dus we hadden geen materiaal mee, maar al snel ontwaakte mijn inner dolphin en had ik spijt dat we het niet hadden meegenomen. Ik besloot dan maar even toeristen aan te spreken om te vragen of ik hun masker mocht lenen — en missie geslaagd! Met mijn geleende snorkelmasker kon ik mijn inner mermaid helemaal loslaten. Langs de rotsen was het onverwacht prachtig: helder water, levendig groen zeegras en honderden vissen. Bij mijn eerste duik kwam er zelfs een vrij grote vis verrassend dichtbij — mijn zeehart smolt meteen.
Zonder snorkel was het wel wat vermoeiend om telkens weer boven te komen om te ademen, en na een tijdje werd ik wat duizelig, maar hé — je moet er iets voor over hebben! Tegen 16.15 namen we de boot terug naar Santa Pola, maakten nog een snelle stop bij Consum voor boodschappen en sluiten we de dag af met een rustige avond — wat kletsen, wat lachen, en op tijd onder de lakens. Perfecte afsluiter van weer een heerlijke dag in Spanje.
Dag 4
Zoals elke dag hier beginnen we ook vandaag met een slow morning. Ik word hier vanzelf wakker tussen 7 en 8 uur — zonder wekker, zonder haast — en het voelt zalig om op zo’n natuurlijke manier aan de dag te starten.
Rond een uur of tien trekken we opnieuw de deur achter ons dicht, deze keer richting Elche, een charmant stadje op zo’n half uurtje rijden van ons huisje. We hebben geluk en bemachtigen nét het laatste gratis parkeerplekje op de publieke parking. Daarna wandelen we het centrum in voor een koffiepauze. Stefanie bestelt haar dagelijkse cortado — een typisch Spaanse koffie, vergelijkbaar met een espresso met een wolkje gestoomde melk — terwijl ik van de gelegenheid gebruikmaak om eindelijk wat foto’s van onze reis op Instagram te delen.
Na de koffie wandelen we verder naar El Palmeral, een botanische tuin vol prachtige palmbomen en indrukwekkende cactussen. We maken er tientallen foto’s en genieten van de rustige, bijna tropische sfeer. Op de terugweg naar de auto houden we nog even halt bij het park om de duiven eten te geven. Voor 25 cent koop je er een klein zakje duivenvoer, en de diertjes zijn zó tam dat ze op je armen komen zitten om uit je hand te eten. Rond het grote vogelhuis — een soort mini-luxehotel voor vogels — krioelt het van de duiven die zichtbaar niets tekortkomen dankzij de vele toeristen die langskomen.
We wandelen nog een stukje verder langs de Vinalopó-rivierbedding, die op dit moment droogstaat. Je herkent ze meteen aan haar parkachtige bedding met palmbomen aan beide kanten en een geul in het midden die bij hevige regen het water opvangt en afvoert. Onder de imposante brug, waar ook de trein onderdoor rijdt, stoppen we even om nog wat foto’s te maken. Met het licht van de late namiddag dat stilaan richting golden hour glijdt, ziet alles er adembenemend uit.
Na het avondeten gaan we nog even naar La Zenia Boulevard, een populair winkelcentrum in Orihuela Costa. Daar zijn de winkels open tot 22u — hoe zot is dat?! Ik heb me serieus proberen in te houden, maar kon het toch niet laten om een prachtige panterbroek en een paar hakken te kopen.
Dag 5
Vandaag is het 1 november, wat in België Allerheiligen betekent — een feestdag waarop zowat alles gesloten is. En grappig genoeg is dat hier in Spanje niet anders: ook hier valt 1 november onder de officiële feestdagen, dus besloten we er zelf ook maar een echte rustdag van te maken.
Na onze gebruikelijke slow morning nemen we de tijd voor onszelf. Ik kruip even achter mijn laptop om wat werk in te halen, zodat ik niet te ver achterloop wanneer ik weer thuis ben. In de namiddag trekken we naar het privézwembad dat elke straat hier heeft. Terwijl Stefanie geniet van de zon en wat leest op haar Remarkable, vul ik nog wat Sudoku’s in, lees een stukje in mijn boek en probeer mezelf te overtuigen om een duik te nemen in het ijskoude water. Want ja — hoewel het zeewater nog een aangename 23 graden is, haalt het zwembad amper 19. Kippenvel gegarandeerd!
Na onze chille namiddag wandelen we terug naar het huisje, waar ik mijn eigen glutenvrije pizza maak. Omdat Stefanie en ik nogal verschillende eetgewoontes hebben, koken we meestal apart: ik eet graag rond 18u, terwijl zij haar avondmaal pas rond 20u bereidt. Na mijn eten werk ik nog wat verder aan mijn edits, terwijl Stefanie haar glutenvrije pizza in de oven schuift — ze heeft namelijk beslist om deze week ook volledig glutenvrij te eten. Terwijl ik achter mijn laptop zit, kijkt zij wat tv en praten we tussendoor over van alles en nog wat. Zo eindigen we onze feestdag met een gezellige girlsnight — rustig, warm en helemaal in vakantiesfeer.
Dag 6
Ook vandaag kan je het waarschijnlijk al raden hoe we onze dag gestart zijn… Jep — met een slow morning natuurlijk! Na ons rustige ontbijt stappen we in de auto richting Villajoyosa, op zo’n anderhalf uur rijden van ons huisje. Onderweg maken we een korte tussenstop bij Mirador del Far de Santa Pola, een uitkijkpunt waar je over een brug kan wandelen met een prachtig zicht op de baai. Stefanie’s mama had ons dit plekje aangeraden, en hoewel het er ideaal is om te picknicken, vonden wij het eerlijk gezegd wij er niet veel aan. Na een kwartiertje sightseeing besluiten we dus om terug te keren naar de auto en onze rit verder te zetten naar Villajoyosa.
Ook daar hebben we weer geluk: het laatste gratis plekje op de publieke parking is voor ons! We wandelen naar het centrum en ploffen neer op een terrasje in een lokaal barretje. Het is de warmste dag van de week — zo’n 26 graden — perfect terrasjesweer dus. We bestellen allebei een Virgin Mojito, Stefanie neemt patatas bravas en ik wil ook graag iets snacken, maar met mijn coeliakie (waardoor ik geen gluten mag eten) is dat niet altijd eenvoudig. Zeker niet als de ober geen woord Engels spreekt en ik niet zeker weet wat ik mag eten. Toch is hij ongelooflijk behulpzaam en neemt hij me zelfs mee naar de keuken om de zak met nacho’s te tonen — en bingo, ze zijn glutenvrij!
Na onze stop wandelen we even binnen in een klein souvenirwinkeltje, maar het is zó krap dat ik bijna claustrofobisch word en meteen weer naar buiten vlucht. We trekken daarna richting het strand, waar we onder de palmbomen relaxen en ik — hoe kan het ook anders — opnieuw een Sudoku bovenhaal. De zon zakt langzaam en de lucht kleurt goudroze, dus besluiten we om terug te keren naar de auto. Onderweg naar huis worden we getrakteerd op een adembenemende zonsondergang — de perfecte afsluiter van een heerlijke dag.
Eenmaal thuis ben ik volledig uitgeteld, terwijl Stefanie nog vol energie zit en besluit om nog even te gaan shoppen in La Habaneras. Ik kruip al snel onder de lakens, en de volgende ochtend toont ze trots haar nieuwe aankopen… ik geef toe, ik was stiekem een beetje jaloers op haar vondsten.
Dag 7
Aangezien zowel Stefanie als ik echt nood hadden aan wat rust, nemen we hier bewust de tijd om te vertragen en de dagelijkse sleur van België even helemaal los te laten. Ik start mijn dag op mijn gemakje met een kommetje ontbijtgranen, terwijl Stefanie – zoals gewoonlijk – eerst nog even gaat joggen, zonder ontbijt. Daarna rijden we richting Luma, een plaatselijk koffiebarretje dat bekendstaat om zijn gezonde gerechten en heerlijke koffie. Zodra we binnenstappen, voelen we ons meteen thuis: het interieur is super gezellig, de sfeer ontspannen, en tot onze verrassing spreken ze er niet alleen Engels, maar zelfs een paar meisjes achter de toog ook Nederlands. Het voelt een beetje als een knus koffietentje zoals we dat ook bij ons gewend zijn.
Stefanie bestelt haar ontbijt met een cappuccino, terwijl ik kies voor een Latte Macchiato. Tot mijn grote vreugde hebben ze er lactosevrije melk – perfect, want ik ben niet zo’n fan van de meeste vegan melken, maar reageer soms wel op lactose. Terwijl we genieten van onze koffies, werken we elk wat op onze laptop: ik schrijf deze blog grotendeels uit, en Stefanie werkt aan The Big C., haar eigen zaak. Wanneer mijn blog af is, klap ik mijn laptop dicht en vul ik met veel plezier de zoveelste sudoku in – mijn onverwachte vakantieverslaving, blijkbaar.
Na een tweetal uurtjes gezellig koffie drinken besluiten we onze laatste namiddag te spenderen in het winkelcentrum La Zenia in Torrevieja. Omdat we enkel een kleine handbagage bij hadden, moest ik me serieus inhouden om niet té veel te shoppen. Toch belandden er uiteindelijk 2 paar schoenen, 3 broeken, 1 rokje, 1 pyjama, 1 jogging en 1 trui extra in mijn koffer sinds we hier zijn aangekomen. En eerlijk? Voor mijn doen ben ik nog héél flink geweest – zeker als je weet dat ik eerder deze week al wat geshopt had op het lokale marktje en tijdens een avondje in Zenia.
Dag 8
Vandaag is het tijd om afscheid te nemen van de zon en opnieuw koers te zetten richting België. Na een weekje ontspannen en genieten vliegen we vandaag terug naar huis, waar het gelukkig eindelijk gestopt is met regenen. We hebben dus mooi de natste, koudste en guurste week van België weten te skippen, en daar ben ik eerlijk gezegd niet rouwig om.
Gisterenavond hadden we het huisje al helemaal opgeruimd en gepoetst, dus vanochtend restte ons enkel nog het klaarmaken van onze glutenvrije pistolets en het laatste geprop in de valiezen, want dat blijft een kunst op zich. Rond kwart na acht vertrekken we richting de parking om de huurauto af te zetten, waarna een shuttle ons naar de luchthaven brengt. We zijn ruim op tijd en dankzij de extra kleren die ik kocht, mocht ik de handbagage van Stefanie’s mama lenen om als extra koffer in te checken. Ook onze gewone handbagages mochten we gratis inchecken, wat betekende: geen gesleur of gezeul meer in het vliegtuig.
Na de bagagecontrole ploffen we neer in de zeteltjes van Starbucks. We hebben nog ruim een uur voor het boarden en zin in een ijskoffie. Stefanie had er gisteren eentje gedronken in Zenia die verrassend goed was, dus mijn verwachtingen lagen hoog. Helaas bleek de koffie op de luchthaven écht niet te drinken. Het smaakte naar verbrande koffiebonen, gruis en – laten we eerlijk zijn – slecht schoongemaakte toestellen. Stefanie, iets assertiever dan ik, stapte terug naar de toog om het uit te leggen, en we kregen allebei een nieuwe. Alleen smaakte die exact even slecht. Uiteindelijk besloten we ze gewoon weg te gieten. Tien euro letterlijk in de vuilbak, maar bij deze een welgemeende tip: koop geen koffie bij de Starbucks op de luchthaven van Alicante.
Terwijl we verder wachten, help ik Stefanie nog even met foto’s bewerken en geef ik haar wat tips en tricks – ze wil haar eigen beelden namelijk beter leren editen. Voor we het goed en wel beseffen, is het tijd om te boarden.
We sluiten onze vakantie af met een hoofd vol mooie herinneringen, opgeladen batterijen en een warm gevoel van dankbaarheid voor onze fantastische vriendschap.
Geef een reactie